Η ΑΠΟΔΡΑΣΗ

Έσβυσα το φως να μη με αντιληφθεί ...Χάιδευε τα φύλλα .Ακούμπαγε τα δάχτυλα σιγά -σιγά ,σ ένα -ένα φυλλαράκι .Τον έβλεπα να χαιδεύει τα φύλλα.Απέναντι δεξιά.Το μπαλκόνι απέναντι και δεξιά είναι πάντα σιωπηρό.Στις γλάστρες τα λουλούδια αγωνίζονται μόνα τους κι οι πόρτες είναι σχεδόν πάντα κλειστές.Τον είδα τη στιγμή που έβγαινε.Τον ακολούθησα αργά,μέχρι την άκρη.Στάθηκε λίγο κι άρχισε να χαιδεύει τα φύλλα.Προσπάθησε να σκύψει,ίσως ν αγγίξει το χώμα , μα δεν τα κατάφερε...ίσιωσε με κόπο πάλι το κορμί του,πιάστηκε στα κάγκελα για λίγο και κοίταξε πάνω.Γύρισε αργά ισσοροπώντας στο μπαστούνι και προχώρησε .Κοντοστάθηκε.''Θα πέσει ,δε θα τα καταφέρει'',''δεν μπορεί να φτάσει'' ...Πιάστηκα εγώ στα κάγκελα μη και κρατιώταν αυτός...Γύρισε απότομα τράβηξε μια χούφτα φύλλα ταβαλε στη τσέπη της ρόμπας κι έμεινε εκεί ακίνητος μέχρι που άναψε το φώς στο μπαλκόνι απέναντι δεξιά.Τον μάλωνε.Ήταν φανερό.Τον μάλωνε.Έσυρε τα πόδια και μπήκε μέσα.Σηκώθηκα να δω...ναι είχε το χέρι στη τσέπη της ρόμπας.