ΕΥΚΟΛΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Πήρα μια πρόσκληση από την Ελληνίδα με το ερώτημα αν η ποίηση μπορεί να κάνει τον κόσμο καλύτερο.Εύκολη η απάντηση.

Ο κόσμος καλύτερος θα γίνει, όταν οι πολλοί κι όχι οι λίγοι θα θελήσουν ...μέχρι τότε οι ποιητές θα προσπαθούν να γίνουν πολλοί μα και να κρατηθούν με νύχια και δόντια για να μην τους παρασύρει το πλήθος κι η συνήθεια και γίνουν σαν τους πολλούς. Άνιση μάχη .
Τούτη τη μάχη χάνω σχεδόν καθημερινά με μερικές μόνο ανάσες όταν τολμώ να...τολμήσω ......

ΕΥΤΥΧΩΣ...

Ευτυχώς έδωσαν οι θεοί και τους γερόντους δεν άκουσε,
Στην αγορά τους σοφούς αγνόησε,
Κι έφυγε.
Όταν γύρισε ,όλα σιωπή ,μόνο αυτός φωνή
Και μια λιγνή κοπέλα ,να ψελλίζει γιατί ,γιατί τους γερόντους οι νέοι ακούν, γιατί τους σοφούς δεν αγνοούν.

(Δεν είναι συμβουλή ,είναι ευχή .....καλή χρονιά)

ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΥ ΣΤΟΝ ΤΑΥΓΕΤΟ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΑ ,ΔΕΝ ΡΩΤΗΣΑ ..ΦΟΒΑΜΑΙ.ΤΩΡΑ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΟΥ Ν ΑΡΘΕΙ ΝΑ ΣΑΡΩΣΕΙ ΟΤΙ ΜΑΣ ΔΟΣΑΝΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΦΥΛΑΞΑΜΕ

................................

Γιατί μας ντύσαν άσπρα τα κόκκινα ποθώ

Κείνα της δύσης , την απόλυτη ώρα,

που γλυστρούν όλα στο πουθενά,

χωρίς πίκρα ανεκπλήρωτου και δάκρυα χαμένου.

ΜΑΝΗ ΑΝΟΙΞΗ

Σειρά σας ,Alkyoni ,mhxeirotera,xristina,sok.xenos,giorgo

Λοιπόν πήρα πρoσκλήσεις -προτροπές για την ΄΄αποκαλύψη΄΄ ....Πρέπει να κάνω πέντε ΄΄αποκαλύψεις΄΄ για μένα ...?.Ομολογουμένως δυσκολεύομαι γιατί δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι που να είναι ....αποκάλυψη...

Τέλος πάντων το επιχειρώ .

1. Αποκαλύπτω (για πρώτη φορά!!!!) πως , το μόνο που θυμάμαι μέχρι τα 4 μου χρόνια είναι ένα μαξιλάρι, μια κουβέρτα ,πράσινη νομίζω ,και έναν τεράστιο θυμό γιατί δεν καταλάβαινα τι έλεγαν και γελούσαν ...Έκτοτε έβαλα στόχο να... καταλαβαίνω τα πάντα με οτι σημαίνει αυτό (ακριβώς αυτό που σκέπτεστε) και φυσικά ,να πασαλείβω τα πάντα, από τον γνωστό ‘’ Μίμη να ένα μήλο’’ μέχρι τη δικονομία και τον...Αριστοτέλη
2. Πριν αρχίσει η γνωστή ‘’στοιχειώδης εκπαίδευση’’ μου , ο μπαμπάς παίρνει μια ωραία δυσμενή μετάθεση .Ξαφνικά με τρόπο μαγικό ,βρισκόμαστε σε ένα χωριό ,εντελώς χωριό...Εκεί αρχίζει η βασική μου εκπαίδευση ,καμία σχέση με αυτή που η μαμά –κλασσική μικροαστούλα –ήθελε.....Μαθαίνω να αναγνωρίζω τις μυρωδιές ,τα χόρτα και τα βότανα,να ακούω τους ήχους ,όλους τους ήχους ,ακόμα κι αυτούς που δεν ακούγονται....Η κυρά Μαρία η τόρνενα, ήταν η μόνη δασκάλα της ζωής μου .Κανένας άλλος δεν μου μίλησε για το φως της νύχτας.
3. Μέχρι τα 12 βασικός προβληματισμός μου ήταν πως βλέπουν τα κρινάκια τον ουρανό. Οι λόγοι που η μαμά έβαλε βέτο, και γυρίσαμε Αθήνα με την ευγενή παρέμβαση του στρατηγού της οικογένειας ,ήταν οτι, πρώτον έδερνα όλα τα αγόρια του σχολείου ,δεύτερο είχα φτιάξει –κορίτσι πράμα-συμμορία με τους δαρμένους συμμαθητές ..τρίτον και βασικό, καθόμουν ώρες ολόκληρες κάτω από τα κρινάκια για να δω πως φαίνεται ο ουρανός....
4. Στην Αθήνα η μάνα μου ηρέμησε για λίγο καθώς προσαρμόστηκα –έτσι νόμισε- πολύ καλά και σταμάτησα τα παλαβά.....Μέχρι που ανακάλυψα την ΕΚΟΝ ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ (για όσους δεν ξέρουν ή δεν θέλουν να θυμούνται ,οχι δεν ήταν Μπαράκι , ούτε Κλάμπ των απόγονων του Βελεστινλή )και η μαμά, ξαναβρήκε ένα λόγο να παθαίνει κάθε τόσο ....αποπληξία...Ευτυχώς λίγο αργότερα περιέργως πως ΄΄πέρασα’’ νομική ...Το άσχετο...Ευτυχώς και πάλι, η νομική εκτός από όλα τα του ασχέτου διέθετε καλά αμφιθέατρα για συνελεύσεις ... Γενικώς το πεζοδρόμιο με τραβούσε περισσότερο από το ποινικό ,το ομολογώ ( Αυτό δεν είναι αποκάλυψη γιατι το γνωρίζουν όλοι γνωστοί και φίλοι ) ....Οτι εξακολουθούσα –και εξακολουθώ -με κάθε ευκαιρία να ξαπλώνω στο χώμα να δω πως βλέπουν τα κρινάκια τον ουρανό το αποκαλύπτω εδώ για πρώτη φορά.....
5. Μέσα απ αυτή την διαδρομή ‘’δυο άνθρωποι σε έναν ‘’ βρέθηκα σε χώρους που δεν έχουν κρινάκια ,να ισορροπώ συνεχώς στη κόψη...(Ουδέποτε βεβαίως με απασχόλησε το δίκαιο, τουλάχιστον αυτό που υποτίθεται σπούδασα ...)....Κάθε φορά αναρωτιέμαι ‘’ τι θέλω εγώ εδω?’’ ....Μην ακούτε ....μ αρέσει τελικά αυτή η ιστορία...Μόνο να ...σκέφτομαι οτι η κυρά Μαρία για κάποιο λόγο μου έμαθε οτι μου έμαθε....Την κυρά Μαρία μόνο αισθάνομαι οτι πρόδωσα στη ζωή μου....

Προτείνω ,τους Alkyoni ,mhxeirotera,xristina,sok.xeno,giorgo)

ΔΕΣΜΩΤΗΣ

Σε φέραν χρόνοι και σ άφησαν πίσω απο ξύλινα μπατζούρια

να βλέπεις φως και το σκοτάδι να ορίζεις

γόνατα να λυγάς μα βήμα να μη κάνεις....

.

Κάθησε στην άκρη.Τράβηξε πίσω τη μεγάλη κόκκινη πολυθρόνα.

Τους κοίταξε κάτω απ τα μάτια .

Έκαναν μεταβολή και στάθηκαν εκεί .Με τη πλάτη γυρισμένη.

Χτύπησε σιωπητήριο.Τώρα κανείς δε μπορούσε να κοιτάξει.

Έμεινε εκεί πίσω από τη κόκκινη πολυθρόνα.

Τώρα κανείς δε μπορούσε να μιλήσει.