Η ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ
Άναψε κόκκινο και δε σταμάτησε
έμεινε εκει να βλέπει και να νιώθει τη ταχύτητα να φεύγει και νάρχεται καταπάνω
να σαρώνει τα κίτρινα δέντρα και τα χλωμά παράθυρα,
τα σκυφτά βλέμματα και τα κορίτσια χωρίς χαμόγελο
Άναψε πράσινο κι έμεινε κει
να μετρά τα χρώματα στις αυλές με τ απλωμένα ρούχα και τ ανοιχτά παράθυρα,
στις πλαγιές με το φλισκούνι και το θυμάρι που κατεβαίνουν στη θάλασσα,
στα παιδιά με το χαμόγελο του ήλιου και τις γυναίκες με το πρόσωπο της γης...
έμεινε εκει να βλέπει και να νιώθει τη ταχύτητα να φεύγει και νάρχεται καταπάνω
να σαρώνει τα κίτρινα δέντρα και τα χλωμά παράθυρα,
τα σκυφτά βλέμματα και τα κορίτσια χωρίς χαμόγελο
Άναψε πράσινο κι έμεινε κει
να μετρά τα χρώματα στις αυλές με τ απλωμένα ρούχα και τ ανοιχτά παράθυρα,
στις πλαγιές με το φλισκούνι και το θυμάρι που κατεβαίνουν στη θάλασσα,
στα παιδιά με το χαμόγελο του ήλιου και τις γυναίκες με το πρόσωπο της γης...
posted by Χαρυβδιςς | Κυριακή, Οκτωβρίου 22, 2006
17 Comments:
Αιωρούμαι.
Μα στέκομαι εκεί, μένω.
Μετέωρη ανάμεσα σ΄ένα κόκκινο χαμόγελο και σ' ένα πράσινο σάλι απλωμένο στον ήλιο.
Ακροβατώ.
Κρατώ αναπνοή να'χω να στηρίζομαι.
Τα θέλω και τα δυό. Στο πιο βαθύ τους χρώμα.
Και ναι, δεν θα κουνηθώ, ορκίζομαι.
Το ξέρω Καπετανισσα κατι μου λεει οτι ξέρεις και να φεύγεις και να στεκεσαι
thn kalhspera moy
να σαι σίγουρη πως η Καπετάνισσα τα ξέρει και τα δυό
πολύ καλό αυτό που γραψες
καλό απόγευμα :)
alkioni σ ευχαριστώ
καλο σου βραδυ
(ναι οι λιγοι ξερουν και τολμουν)
Την καλησπέρα μου... Σε διαβάζω...
Βολκώφ
αλλού (είμαι) γι' αλλού (ήμουνα)
Μεγάλη τέχνη να ξέρεις να φεύγεις
και να στέκεσαι.
Η ζωή είναι η τέχνη να βλέπεις
πέρα από τα φαινόμενα
Πάολο Κοέλιο !
καλό σου βράδυ
Εντάξει, θα το πω. Επειδή εγώ πρώτα σε γνώρισα εκτός διαδικτύου και μετά μέσα στα μπλογκ, έχω πάθει μια ελαφριά μορφής πλάκα με τον ποιητικό σου λόγο γιατί δεν σε φανταζόμουν ποτέ να γράφεις τέτοια ποστ. :-)
Απόδειξη ότι στη ζωή βλέπουμε αυτό που ο καθένας μας δείχνει. Βέβαια, και στην πραγματική ζωή ένα έμπειρο μάτι βλέπει αλλά δεν αναφέρομαι σε αυτό, αλλά γις αθέατες πλευρές μας που ενώ είναι δομικές του χαρακτήρα μας, τις αφήνουν αθέατες.
Ορίστε, εγώ που λατρεύω την ποίηση, αδυνατώ να γράψω " Τί ωραίο" και κάθομαι και γράφω όλη αυτή την μπουρδολογία μέχρι να φτάσω στη φράση: "Πολύ ωραίο".
«Γραμμή!» αντιλάλησε ο τιμονιέρης, όπως θα έλεγε κι ο ποιητής.
Πάει να πει, σταθερή, εκεί, στην ποίηση. Είναι υπέροχα.
Αθήναιε με εκπλήσσεις...πρώτον γιατί με ξέρεις και δεύτερο γιατί και ο πεζός μου λόγος είναι το ίδιο μονολιθικός...Τον ποιητικό λόγο τον γούστάρω έτσι σαν διέξεοδο από τον καθημερινό ξύλινο λόγο φευ όμως διαπιστώνω οτι τα κουσούρια με κυνηγούν κι εδώ...μονολιθικότητα...απολυτότητα...
Δεν αλλάζει ο ανθρωπος Αθήναιε....
advocatus diaboliτα είπα πιό πάνω στον Αθήναιο...περί ...σταθερότητας...Αν και εσύ έχεις λίγο από αυτό το ''κουσούρι'' σε σε διαβάζω πάντα με πολύ ενδιαφέρον...μόνο που τελεύταία δεν ξέρω γιατί δεν μπορώ να μπω στα σχόλια του μπλόγ σου...
Καλό απόγευμα.
....και με τα σπλάχνα ν' αφουγκράζονται άβυσσο...
εικόνες, χρώματα και αρώματα...
πολύ όμορφο...
καλημέρα χάρυβδις...
Thn kalhmera moy Giwrgo THKS
Σε ένα φανάρι με ένα αιχμηρό "να προσέχεις", όλο φωτιά.
Περνάω απέναντι. Με κόκκινο ή όχι. Τα χρώματα δεν προσδιορίζουν σημαντικες αποφάσεις όύτως ή άλλως.
Πανέμορφα είναι εδώ.
Καλησπέρες.
Τις απορίες μας τις παίρνει ο άνεμος.
Με το πρώτο φως της μέρας
εύχομαι να ξαναρθείτε, Τέρας!
Οστιχοπλόκος Βολκώφ
Στρίψε βγές στον κορυδαλλό της μοίρας
κλέψε από τις τρίλλες της σιταρήθρας της σταχτιάρας μπές στις χελιδρονιές
κι όλα αψηφισέ τα ,τα στεφάνια δεν έχουν ακτίνες όπως το μηδέν.
Δημοσίευση σχολίου
<< Home