Αντικατάσταση
Οι πυγολαμπίδες έπαιζαν ξανά στη βρύση
κι αυτή γουργούριζε στο φως τους
κι οι Σουσουράδες και οι Σπίνοι αναντάριαζαν στα κλαδιά της βελανιδιάς
κι έκλειναν τα μάτια πάλι ,για να ξυπνήσουν το πρωί
να πιούν νερό, να τσιμολογήσουν χορτάρι και σπόρο,
ήσυχοι που οι Πυγολαμπίδες έπαιζαν ξανά στη βρύση
κι εκείνη γουργούριζε
κι αυτοί κούρνιαζαν στη βελανιδιά
κι ήταν όλα όνειρο κακό που πέρασε
κι εφιάλτης που τον πήρε το φως....
κι αυτή γουργούριζε στο φως τους
κι οι Σουσουράδες και οι Σπίνοι αναντάριαζαν στα κλαδιά της βελανιδιάς
κι έκλειναν τα μάτια πάλι ,για να ξυπνήσουν το πρωί
να πιούν νερό, να τσιμολογήσουν χορτάρι και σπόρο,
ήσυχοι που οι Πυγολαμπίδες έπαιζαν ξανά στη βρύση
κι εκείνη γουργούριζε
κι αυτοί κούρνιαζαν στη βελανιδιά
κι ήταν όλα όνειρο κακό που πέρασε
κι εφιάλτης που τον πήρε το φως....
posted by Χαρυβδιςς | Παρασκευή, Νοεμβρίου 03, 2006
12 Comments:
καλημερα φωτεινη Πυθια....
Καλησπέρα
Οι πυγολαμπίδες είναι εξαίρετο στοιχείο συμβολισμού στην ποίηση
όπως και τα μικρά πουλιά που κοιμούνται αναστενάζοντας το κακό όνειρο
Έχω την αίσθηση πως έχεις να πεις πολλά
κι ένας μπουκωμένος θυμός δε σ` αφήνει
Γράψε λοιπόν, παραμέρισε τα κλαδιά
βάλε μας στις διχάλες του ύψους
με πόδια κρεμασμένα στην ενατένιση
ενός καλύτερου κόσμου
Sokxenos..σ ευχαριστώ για την ''εμπιστοσύνη''...Οταν διαβασα το σχολιο σου το πρωτο που σκεφτηκα ηταν το τραγουδι του κεμαλ..
Εγώ πάλι γιατί ε΄χω την αίσθηση ότι κλείνοντας δίνεις μια νότα αισιοδοξίας;
Μακάρι να είναι έτσι, το εύχομαι
Καλημέρα
όντως το τραγούδι του κεμάλ :)
Clowd ναι παντα το τελος ειναι αισιοδοξο..αρχιζει νεα μερΑ
Alkyoni...stis anatolhs ta merh...
Η αγάπη φωνάζει εκεί έξω.
Σπρώχνει τα παραθυρόφυλλα, ζητάει να μπει, να διαφεντέψει χώρους κι ανθρώπους.
Εφιάλτες το βάζουν στα πόδια, μοναχικά πουλιά σμίγουνε, σπίθες παίρνουν ζωή κι υψώνονται.
"Λέγε με και φως", ψιθυρίζει τώρα η αγάπη...
"Είναι τούτος ο άνθρωπος σπαθί
κι ανεβαίνει
λάμα λάμα στην όλο ναι καρδιά μας
γελάει μια γελάει δυο
στα αίματα
και κείνα προσκυνάνε..."
Αυτή είν` η Καπετάνισσα
Χάρυβδις, εμένα ποτέ δε μου `γραψε, η τσιγκούνα,
ως τώρα τέτοιο φως, να φέξει μου η σελίδα
Sokratis Xenos ειναι το φως που κι σενα κι εκεινη τραβαει στους ιδιους δρομους,κι εμενα καμια φορα οταν το δω να μπαινει κρυφα απο τις χαραμαδες
(και μη ...ζηλευεις μια σταλα φως θα βρω να σου αφησω..)
Υπέροχα τα ποιήματά σου.
Πιο πολυ κου άρεσαν το ΠΕΡΑΣΑΝ ΤΑ ΤΕΙΧΗ και το ΟΤΑΝ ΦΤΑΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ.
Σε κάνουν να σκεφτείς, -όχι μόνο τον Καβάφη -
Μπράβο
Ωραίοι στίχοι...
Την καλησπέρα μου.
Περιμένω το επόμενο ποίημα.
Βολκώφ
"Οι πυγολαμπίδες έπαιζαν ξανά στη βρύση
κι αυτή γουργούριζε στο φως τους"
Με ταξίδεψαν αυτοί οι στίχοι...άκουσα, ένιωσα...
Δημοσίευση σχολίου
<< Home