ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ
Στην άκρη του Αιγαίου τα δέσαν,
μίλια σχοινιά και αλυσίδες χίλιες
Πέταξαν τα γλαρόνια και φύγαν κι άδειασε η θάλασσα.
Κρυφτήκαν τα πανιά στο πίσω ακρωτήρι κι έμεινα οι φώκες βουβές...
Όλα σταμάτησαν εκεί.
Κι οι φωνές κι οι ψίθυροι κι η καταιγίδα,και έμεινε η σιώπη σαν Άδης,
στον τόπο που χόρευαν οι ώρες και ρυάκι κυλούσαν τα λεπτά,
Και έφτιαχναν πολιτείες και κάστρα
και έπαιζε η θάλασσα στον ήλιο
Και έπαιζε ο αέρας στα κόκκινα κεραμίδια και τα γαλάζια παράθυρα...
Έπεσε σιώπη. Μήτε κλάμα ,μήτε μοιρολόι .Σιωπή.
ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
Στην άκρη του Αιγαίου τα δέσαν,
μίλια σχοινιά και αλυσίδες χίλιες
Πέταξαν τα γλαρόνια και φύγαν κι άδειασε η θάλασσα.
Κρυφτήκαν τα πανιά στο πίσω ακρωτήρι κι έμεινα οι φώκες βουβές...
Όλα σταμάτησαν εκεί.
Κι οι φωνές κι οι ψίθυροι κι η καταιγίδα,και έμεινε η σιώπη σαν Άδης,
στον τόπο που χόρευαν οι ώρες και ρυάκι κυλούσαν τα λεπτά,
Και έφτιαχναν πολιτείες και κάστρα
και έπαιζε η θάλασσα στον ήλιο
Και έπαιζε ο αέρας στα κόκκινα κεραμίδια και τα γαλάζια παράθυρα...
Έπεσε σιώπη. Μήτε κλάμα ,μήτε μοιρολόι .Σιωπή.
ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
Έτρεξε το πρωινό ξοπίσω όταν ανέβηκε τη σκάλα.
Ούρλιαξε μαζί της το πρώτο φως στις γρίλιες.
Στάθηκε ο αέρας και περίμενε.
Όταν κατέβηκε ήταν αργά.
Στα πέρα σπίτια τη συμφορά δε τη κρατάνε,
μήτε μνημόσυνα και θρήνους φτιάχνουν,
μη κάψει ο θρήνος τα σπαρτά, στερέψει τα ποτάμια ,
μη δει ο ήλιος δάκρυα και πάει αλλού να δώσει....
Σφίγγουν το χέρι στη καρδιά και στον καρπό μαντίλι
Πίνουν κρασί και μάγανο και πέρνουνε το δρόμο,
να κάνει κύκλο το καλό , να φέρει τα μαντάτα,
να πει για αυτά που φύγανε κι αυτά θε να ρθούνε.
posted by Χαρυβδιςς | Σάββατο, Ιανουαρίου 06, 2007
23 Comments:
Της σιωπής, του θανάτου, και όμως δεν είναι απαισιόδοξα. Αντιθέτως, αντιμετωπίζουν με αξιοπρέπεια το κακό και προχωράνε
Πολλοί στίχοι έχουν τη δύναμη των δημοτικών τραγουδιών και μοντέρνο περιεχόμενο
Καλησπέρα
"Ούρλιαξε μαζί της το πρώτο φως στις γρίλιες.
μη δει ο ήλιος δάκρυα και πάει αλλού να δώσει...."
Αυτά του Θανάτου.Της Σιωπής όλο το κλίμα...
Συμφωνώ με τον Τάσο.
Δημοτικό τραγούδι-15 σύλλαβος,ταιριαστός σα μοιρολόι...
To proto mu ksanathimise xoriko... den ksero isos fteei h zoh mu pu einai mia metamonterna tragodia-komodia :)
To deutero erototropei me tin paradosh, alla exei allous skopous... veveos veveos.
Τάσο,Τειρεσία,Mhxeirotera...διαβασα τα σχολια σας (σας ευχαριστώ βεβαιως) και ελαμψε η ....αλήθεια ....ναι...αν και ''αθηναία'' δευτερης γενιάς ,μιλά το αίμα...μανιάτισσα είμαι ...δηλαδη παραμένω...ανατρίχιασα..η Μάνη διεκδικεί πίσω τις μοιρολογίστρες της? (ξαναδιαβασα αρκετα πονήματα μου η ..έφεση είναι φανερή)...
"Έτσι όπως σεργιανάς
ανάμεσα στα ποιήματα που καίνε
φεύγεις
ψημένος δεκαπεντασύλλαβος
και μοσχομυρίζουν οι γειτονιές μας
Δε θα σου πω
Αφού κάτω απ` το ικρίωμα της θάλασσας κλαίει ένα παιδί
την ανάσταση που αργεί
και συ του ετοιμάζεις
φως μαντίλι..."
Η σιωπή δεν είναι ο Θάνατος;
Σ:(
Καλησπέρα κα παρολίγον Αντιδήμαρχε
μαύρε γάτε η σιωπή δεν είναι ο θάνατος
ούτε ο θάνατος η σιωπή....
μπορείς να διαφωνήσεις...ειδικά με το δεύτερο;;;
:)
Μυρίζουν χώμα και λεβεντιά.
Γη. Μάνα. Ζωή.
Το να μιλάς για πράγματα τόσο σπουδαία και μεγαλειώδη γυροφέρνοντας στην πραγματικότητα τη ζωή, την άνθησή της δηλ., είναι σημαντικό πολύ.
Κι αν δεν έχεις αντρειωμένη ψυχή, δεν το καταφέρνεις.
Χαρές μέσα σου καλή μου.
Την καλησπερα μου σ ολους ...δεν ειμαι καλή στισ ευχαριστίες ,ακόμα κι οταν με συγκινούν ....
grafw se aggliko mac sorry gia ta akatalabistika poy bgainoyn
τί εννοείς δυσκολεύεσαι να μπεις στο μπλογκ μου ...δεν το κατάλαβα...
όσο για το μονόγραμμα πρέπει να περιμένεις λίγο να φορτώσει η σελίδα και να σου βγάλει το download... κάνει ένα λεπτό..
αν παρ όλα αυτά δεν μπορείς,πες μου να στο στείλω με mail
:)
καλό βράδυ φιλιά
The plot of our lives sweats in the dark like a face
The mystery of childbirth, of childhood itself
Grave visitations
What is it that calls to us?
Why must we pray screaming?
Why must not death be redefined?
We shut our eyes and we stretch out our arms
and whirl on a pane of glass
An afixiation a fix on anything
The line of life the limb of a tree
The hands of he and the promise that she is
blessed among women.
Ξεχνω πως μας χωριζει η αποσταση
Ξεχνω το μετρο αυτο της αποστασης .
Νιωθω πως ειμαστε σταυροποδι στους κυκλους των ηλιοβασιλεματων και πινουμε την χαρα σύντροφων ψυχων .
Ειμαι πραγματικα χαρουμενη
Ιωαννα
Μανιατισσα,εδω σε βλεπει ο ανεμοστροβιλος απο τα Μουντανιστικα,που σφυριζει μερα νυχτα,αγναντευοντας κατω τα Τσικαλια και τη Βαθεια και πεεεερα δεξια το Γερολιμενα.Οταν δεν ειναι μεσα στα συννεφα.Τα Μουντανιστικα.
Perasa na po ena geia.
Geiaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa :)
"Έπεσε σιώπη. Μήτε κλάμα ,μήτε μοιρολόι .Σιωπή"....
Ναι... άλλος αέρας εδώ... πάει πίσω, ώς το δημοτικό τραγούδι...
Την καλησπέρα μου...
Βολκώφ
χαθήκατε...
καλησπέρα...
Αν δε λαθεύω, κατά τη διαδικασία της πληκτρολόγησης πρέπει να ξέφυγε ένα "που" στον τλευταίο στίχο...
Βολκώφ
Alkyoni nai se diavazw alla ta sxolia den anoigoyn ...
Kapetanissa ,Sok ,zonars ,mhxeirotera ,o kairos, stixoploke ,thn kalhspera moy
(Bolkof exeis dikio alla den mporw n anoiksw ap thn arxh to keimeno kai na to diorthwsw etsi oti egrapsa egrapsa (genikws eimai asxeth me thn olh diadikasia)ki epeidh ta perissotera ta grafw apeutheias vrithoyn lathwn kai paraleipsewn.....thn katanohsh sas sthn asxeth)
Πραγματικά λεβέντικος ρυθμός. Μιλάει το αίμα. Πρόγονοι Μανιάτες κι'εδώ. :))
"Στην άκρη του παράδεισου είναι ένα περιβόλι,
στη μέση του περιβολιού έιναι ένα κυπαρίσσι,
στη ρίζα του κυπαρισσιού μιά κρουσταλένια βρύση
πόχουν οι νέοι το μπερμπεριό
πόχουν οι νιές λεκάνη
και κλαίν οι νέοι τα κάλλη των κι οι νιές την εμορφία τους.
Πιάσανε κα χορεύανε, σαν τι τραγούδι λέγανε;"
Αυτό:
"Ούρλιαξε μαζί της το πρώτο φως στις γρίλιες.
Στάθηκε ο αέρας και περίμενε."
είναι!
Μη δεί ο ήλιος δάκρυα και πάει αλλού να δώσει.
Μοιρολόι σαν αυτά του παλιού καιρού.
Μ΄ έκανες και θυμήθηκα χαμένους και αγαπημένους.
Σ' ευχαριστώ γι΄ αυτό...
Δημοσίευση σχολίου
<< Home