Η ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

Άναψε κόκκινο και δε σταμάτησε
έμεινε εκει να βλέπει και να νιώθει τη ταχύτητα να φεύγει και νάρχεται καταπάνω
να σαρώνει τα κίτρινα δέντρα και τα χλωμά παράθυρα,
τα σκυφτά βλέμματα και τα κορίτσια χωρίς χαμόγελο
Άναψε πράσινο κι έμεινε κει
να μετρά τα χρώματα στις αυλές με τ απλωμένα ρούχα και τ ανοιχτά παράθυρα,
στις πλαγιές με το φλισκούνι και το θυμάρι που κατεβαίνουν στη θάλασσα,
στα παιδιά με το χαμόγελο του ήλιου και τις γυναίκες με το πρόσωπο της γης...

ΠΕΡΑΣΑΝ ΤΑ ΤΕΙΧΗ

Δεν έχω που να πάω
Οι πολιτείες με τους νόμους χάθηκαν
Απ τους ναούς ,οι κολώνες ξεχωρίζουν,
όσες απέμειναν απο του πλήθους τη μανία
και των στρατηγών τα διατάγματα.
Τα σπίτια των σοφών γκρεμίστηκαν.
Τα θέατρα και τα στάδια κι η αγορά πουλήθηκαν
οι φωνές τελείωσαν κι οι σιωπές πνίγηκαν.
Έπεσε το φως και χάθηκε στους μεγάλους καθρέφτες
με τα χρυσά σιρίτια και τα ψεύτικα στολίδια
Έπεσε γκρίζα ομίχλη παντού .....

ΟΤΑΝ ΦΤΑΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ

Όταν χρειαστεί να είσαι κει
οχι στην άκρη παρατηρώντας
ξεκλέβοντας ματιές πίσω απο σφαλισμένες πόρτες
Όταν χρειαστεί να είσαι εκει
οχι στη μέση με τους δημαγωγούς και τις εταίρες να φτιάχνεις στεφάνια
για το νικητή που θα ρθει για να μοιράσει φανταχτερές κορδέλες και μια χούφτα στάρι
'Οταν χρειαστεί να είσαι παντού
με χέρια απλωμένα και μαλλια ξέπλεκα να ξεχωρίζεις
Όταν χρειαστεί μη φοβηθείς του πλήθους τα πειράγματα και τα χοντρά αστεία
Ούτε τα βλέμματα των πολλών που ψάχνουν κι ανακρίνουν
Όταν χρειαστεί και δεν τολμήσεις μη τους άλλους μισήσεις
εκείνους που τόλμησαν
Όταν χρειαστεί και δεν τολμήσεις
μητε τους ίδιους με σένα οικτήρεις.

ΔΕΙΛΙΑ

Τι δειλία
να δένεις τους ανθρώπους και να τους ορίζεις
γιατί εσύ φοβάσαι

Τι δειλία
να κοιτάς πίσω από τα βλέματα μη και σε δουν
μη και καταλάβουν οτι είσαι αλλού
μ άλλους ανθρώπους σ άλλους τόπους
μα μένεις εδώ γιατί εσύ φοβάσαι

Τι δειλία
ν αδειάζεις τις ώρες μη και σκεφτείς το δρόμο
να τις γεμίζεις με άχρηστα για να μη φύγουν
και σ αφήσουν εδώ που διάλεξες να μείνεις
οχι απο επιλογή,από δειλία...